رباعی شماره 1920 از دیوان شمس مولانا

گفتی که تو دیوانه و مجنون خوئی

دیوانه توئی که عقل از من جوئی

گفتی که چه بی‌شرم و چه آهن روئی

آئینه کند همیشه آهن روئی

تفسیر رباعی 1920 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به عشق عاشق و عدم درک او توسط عقل‌گرایان می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «(تو) گفتی که: “تو دیوانه و مجنون هستی!”» «دیوانه تویی که عقل را از من می‌جویی!» «(تو) گفتی که: “چه بی‌شرم و چه بی‌حیا هستی!”» «آینه همیشه بی‌حیا (بدون شرم) عمل می‌کند (حقیقت را نشان می‌دهد)!» این رباعی، بیانگر این است که عاشق، در راه عشق، از عقل رها شده و بی‌شرمانه حقیقت را می‌نمایاند، و نشان‌دهنده‌ی این که عقل، قادر به درک این حالات نیست.