گر عقل به کوی دوست رهبر نبدی
روی عاشق چنین مزعفر نبدی
گر آنکه صدف را غم گوهر نبدی
بگشاده لب و عاشق و مضطر نبدی
این رباعی به ناکافی بودن عقل در راه عشق و تأثیر عشق بر عاشق میپردازد. مولانا میفرماید: «اگر عقل به سوی دوست، راهبر نمیبود،» «روی عاشق چنین زرد (رنگپریده) نمیبود.» «اگر صدف را غم گوهر نمیبود،» «لب گشوده و عاشق و مضطر نمیبود!» این رباعی، بیانگر این است که عقل در راه عشق ناتوان است و عاشق از عشق، دگرگون میشود، و نشاندهندهی تأثیر عمیق عشق بر عاشق.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی