رباعی شماره 1888 از دیوان شمس مولانا

غمهای مرا همه بناغم داری

واندر غم خود همچو بناغم داری

گویی که تراام و چرا غم داری

ترسم که نباشی و چراغم داری

تفسیر رباعی 1888 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به تناقض در گفتار معشوق و ترس عاشق از عدم حضور او می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «تمام غم‌های مرا (مانند) بناگوش داری،» «و در غم خود، همچون بناگوش داری.» «(به من) می‌گویی که: “تو مال من هستی و چرا غم داری؟”» «می‌ترسم که نباشی و چراغم (امیدم) را داشته باشی!» این رباعی، بیانگر این است که معشوق، غم‌های عاشق را می‌بیند اما او را تسکین نمی‌دهد، و نشان‌دهنده‌ی ترس عاشق از عدم حضور حقیقی معشوق با وجود وعده‌های او.