رباعی شماره 1873 از دیوان شمس مولانا

سرمستم و سرمستم و سرمست کسی

می خوردم و می خوردم و از دست کسی

همچون قدحم شکست وانگه پرکرد

آخر ز گزاف نیست اشکست کسی

تفسیر رباعی 1873 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به مستی عاشق از باده‌ی عشق معشوق و فداکاری او می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «سرمستم و سرمستم و سرمست کسی (معشوق)،» «شراب می‌خوردم و می‌خوردم و از دست کسی (معشوق).» «چون جامم را شکست و آنگاه پر کرد،» «آخر از روی بیهودگی نیست، (اگر) کسی (جامش) شکست!» این رباعی، بیانگر این است که عاشق در عشق معشوق، چنان مست می‌شود که وجودش شکسته و دوباره از عشق پر می‌شود، و نشان‌دهنده‌ی تحول عاشق پس از فداکاری در راه عشق.