رباعی شماره 1864 از دیوان شمس مولانا

رفتم بر یار از سر سر دستی

گفتا ز درم برو که این دم مستی

گفتم بگشای در که من مست نیم

گفتا که برو چنانکه هستی هستی

تفسیر رباعی 1864 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به اصرار عاشق بر دیدار معشوق و حال مستی او می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «با عجله به سوی یار رفتم،» «(یار) گفت: “از در من برو که این لحظه، مستی!”» «گفتم: “در را باز کن که من مست نیستم!”» «(یار) گفت: “برو، همانطور که هستی، هستی (همانطور که مستی، مستی)!”» این رباعی، بیانگر این است که معشوق، عاشق را در حال مستی می‌بیند و او را می‌راند، و نشان‌دهنده‌ی این که عاشق حتی در انکار مستی نیز، در حال مستی است.