در هر دو جهان دلبر و یارم تو بسی
زیرا که به هر غمیم فریاد رسی
کس نیست به جز تو ایمه اندر دو جهان
جز آن که ببخشیش باکرام کسی
این رباعی به یگانگی خداوند به عنوان دلبر و یار در هر دو جهان میپردازد. مولانا میفرماید: «در هر دو جهان، دلبر و یار من تویی،» «زیرا که در هر غمی، به فریاد من میرسی.» «جز تو، کسی پیشوا در دو جهان نیست،» «جز آنکه با کرامت به کسی ببخشی!» این رباعی، بیانگر این است که خداوند، تنها پناه و یاور انسان در هر دو جهان است، و نشاندهندهی لطف و کرامت او در بخشش.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی