در دل نگذارمت که افگار شوی
در دیده ندارمت که بس خار شوی
در جان کنمت جای نه در دیده و دل
تا در نفس بازپسین یار شوی
این رباعی به جایگاه حقیقی معشوق در جان عاشق میپردازد. مولانا میفرماید: «تو را در دل نمیگذارم که رنجیده شوی،» «تو را در دیده نمیدارم که بسیار خار (کماهمیت) شوی.» «تو را در جان جای میدهم، نه در دیده و دل،» «تا در آخرین نفس، یار (همراه) من باشی!» این رباعی، بیانگر این است که معشوق چنان عزیز است که حتی دل و دیده نیز لایق جایگاه او نیستند، و نشاندهندهی جایگاه ابدی معشوق در جان عاشق.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی