چشمان خمار و روی رخشان داری
کان گوهر و لعل بدخشان داری
گیرم که چو غنچه خنده پنهان داری
گل را ز جمال خود تو خندان داری
این رباعی به توصیف زیبایی و تأثیر معشوق بر عالم میپردازد. مولانا میفرماید: «(تو) چشمان خمار و روی درخشان داری،» «که معدن گوهر و یاقوت بدخشان داری.» «فرض کن که چون غنچه، خندهی پنهان داری،» «گل را از زیبایی خودت، خندان داری!» این رباعی، بیانگر زیبایی خیرهکننده معشوق که منبع تمام زیباییهاست، و نشاندهندهی تأثیر او در ایجاد شادی و نشاط در عالم.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی