رباعی شماره 1802 از دیوان شمس مولانا

توبه کردم ز شور و بی‌خویشتنی

عشقت بشنید از من به این ممتحنی

از هیزم توبهٔ من آتش بفروخت

می‌سوخت مرا که توبه دیگر نکنی

تفسیر رباعی 1802 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به تأثیر عشق بر توبه و سوختن در آتش آن می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «توبه کردم از شور و بی‌خودی،» «عشق تو شنید (این توبه را) از من، با این امتحان.» «از هیزم توبه‌ی من، آتش برافروخت،» «مرا می‌سوزاند تا توبه (از عشق) دیگر نکنی!» این رباعی، بیانگر این است که توبه از عشق بی‌معنی است و عشق، انسان را می‌سوزاند تا او را به خود جذب کند، و نشان‌دهنده‌ی این که عشق، مانع از برگشت عاشق از راه خود می‌شود.