تا هشیاری به طعم مستی نرسی
تا تن ندهی به جان پرستی نرسی
تا در غم عشق دوست چون آتش و آب
از خود نشوی نیست به هستی نرسی
این رباعی به لزوم بیخودی و فنا در عشق برای رسیدن به حقیقت میپردازد. مولانا میفرماید: «تا هوشیار هستی، به طعم مستی نمیرسی،» «تا تن را رها نکنی، به جانپرستی (حقیقی) نمیرسی.» «تا در غم عشق دوست، چون آتش و آب (متحول نشوی)،» «و از خود فانی نشوی، از نیستی به هستی نمیرسی!» این رباعی، بیانگر این است که برای رسیدن به مستی عشق و هستی حقیقی، باید از قید عقل و جسم رها شد، و نشاندهندهی لزوم فنا در عشق برای رسیدن به بقا.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی