رباعی شماره 1785 از دیوان شمس مولانا

بوئی ز تو و گل معطر نی نی

با دیدنت آفتاب و اختر نی نی

گوئی که شب است سوی روزن بنگر

گر تو بروی شب است دیگر نی نی

تفسیر رباعی 1785 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به برتری معشوق بر هر زیبایی و منبع روشنایی او می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «بویی از تو می‌آید و (در برابر آن) گل معطر نیست (چیزی نیست)،» «با دیدن تو، آفتاب و ستاره نیستند (محو می‌شوند).» «(اگر) بگویی که شب است، به روزنه (معشوق) نگاه کن،» «اگر تو بروی، شب است، دیگر (روشنی) نیست!» این رباعی، بیانگر این است که معشوق منبع تمام زیبایی‌ها و روشنایی‌هاست، و نشان‌دهنده‌ی این که بدون او، عالم در تاریکی فرو می‌رود.