ای آنکه تو جان بنده را جان شدهای
در ظلمت کفر شمع ایمان شدهای
اندر دل من ترانهگویان شدهای
واندر سر من چو باده رقصان شدهای
این رباعی به تأثیر معشوق در زنده کردن جان و روشن کردن دل میپردازد. مولانا میفرماید: «ای آنکه تو جان بنده را جان (زندگی) شدهای،» «در ظلمت کفر، شمع ایمان شدهای.» «در دل من، ترانهگو (شادیآفرین) شدهای،» «و در سر من، چون باده، رقصان شدهای!» این رباعی، بیانگر این است که معشوق، منبع حیات و نور ایمان است، و نشاندهندهی تأثیر او در ایجاد شور و نشاط در دل و جان عاشق.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی