ای آنکه به لطف دلستان همهای
در باغ طرب سرو روان همهای
در ظاهر و باطن تو چون مینگرم
کس را نی ای نگار و آن همهای
این رباعی به یگانگی و جامعیت معشوق در تمام زیباییها میپردازد. مولانا میفرماید: «ای آنکه به لطف دلستان، همهی (زیباییها) هستی،» «در باغ طرب، سرو روان (یعنی زیبایی و حرکت) همهی (آن) هستی.» «در ظاهر و باطن تو چون مینگرم،» «کسی نیستی، ای نگار، و (در عین حال) آن همه هستی!» این رباعی، بیانگر این است که معشوق، جامع تمام زیباییها و صفات است، و نشاندهندهی این که او هم هیچ است و هم همه چیز.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی