رباعی شماره 1750 از دیوان شمس مولانا

ای آنکه به جز شادی و جز نور نه‌ای

چون نعره زنم که از برم دور نه‌ای

هرچند نمک‌های جهان از لب تست

لیکن چکنم چو اندر این شور نه‌ای

تفسیر رباعی 1750 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به حضور دائمی معشوق و گله از عدم درک او می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «ای آنکه جز شادی و جز نور نیستی،» «چون فریاد بزنم که از کنارم دور نیستی؟» «هرچند نمک‌های جهان (لطف و زیبایی) از لب توست،» «لیکن چه کنم چون تو در این شور (جمع) نیستی؟» این رباعی، بیانگر این است که معشوق منبع شادی و نور است و همیشه حاضر است، و نشان‌دهنده‌ی این که عاشق از عدم حضور او در جمع (ظاهراً) گله‌مند است، در حالی که او حاضر است.