رباعی شماره 1746 از دیوان شمس مولانا

ای هیزم تو خشک نگردد روزی

تا تو فتد ز آتش دلسوزی

تا خرقهٔ تن دری تو بی‌دل سوزی

عشق آموزی ز جان عشق آموزی

تفسیر رباعی 1746 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به لزوم سوختن در آتش عشق و رهایی از تعلقات مادی می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «ای هیزم! تو روزی خشک نمی‌شوی،» «تا تو از آتش دلسوزی (عشق) نیفتی (نسوزی).» «تا جامه‌ی تن را بدری، تو بی‌دل (بی‌قید و بند) می‌سوزی،» «عشق می‌آموزی، از جان عشق می‌آموزی!» این رباعی، بیانگر این است که برای رسیدن به عشق حقیقی، باید از قید جسم و تعلقات رها شد و در آتش عشق سوخت، و نشان‌دهنده‌ی این که عشق، از جان آموخته می‌شود.