ای ماه اگرچه روشن و پرنوری
از روشنی روی بت من دوری
وی نرگس اگرچه تازه و مخموری
رو چشم بتم ندیدهای معذوری
این رباعی به برتری زیبایی معشوق بر زیباییهای طبیعی میپردازد. مولانا میفرماید: «ای ماه! اگرچه روشن و پرنوری،» «از روشنی روی بت من دوری.» «و ای نرگس! اگرچه تازه و مخموری،» «برو! چشم بت مرا ندیدهای، معذوری!» این رباعی، بیانگر این است که زیبایی معشوق، از هر زیبایی دیگری در عالم برتر است، و نشاندهندهی بیارزشی زیباییهای طبیعی در برابر او.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی