ای شمع تو صوفی صفتی پنداری
کاین شش صفت از اهل صفا میداری
شبخیزی و نور چهره و زردی روی
سوز دل و اشک دیده و بیداری
این رباعی به تشبیه شمع به صوفی و صفات مشترک آنها میپردازد. مولانا میفرماید: «ای شمع! تو صفت صوفی بودن را گمان میکنی،» «که این شش صفت را از اهل صفا (صوفیان) داری:» «شبخیزی و نور چهره و زردی رو،» «سوز دل و اشک دیده و بیداری!» این رباعی، بیانگر این است که شمع، نمادی از صوفی است که در راه عشق میسوزد و نور میبخشد، و نشاندهندهی صفات بارز صوفیان حقیقی.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی