ای روی ترا پیشه جهانآرائی
وی زلف ترا قاعده عنبر سائی
آن سلسلهٔ سحر ترا، آن شاید
کش میگزی و میکنی و میخایی
این رباعی به زیبایی بینظیر و فریبندهی معشوق میپردازد. مولانا میفرماید: «ای روی تو را پیشهی جهانآرایی،» «و ای زلف تو را قاعدهی عنبرسایی (خوشبویی).» «آن سلسلهی سحر (زلف) تو را، آن سزاوار است،» «که آن را میگزی و میکنی و میجویید (در آن گرفتار میشوید)!» این رباعی، بیانگر زیبایی خیرهکننده معشوق که عالم را آرایش میدهد، و نشاندهندهی قدرت فریبندهی زلف او که دلها را در بند میکشد.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی