ای خواجه ز هر خیال پر باد شوی
وز هیچ ترش گردی و دلشاد شودی
دیدم که در آتشی و بگذاشتمت
تا پخته و تا زیرک و استاد شوی
این رباعی به لزوم رهایی از خیالات و تحمل سختیها برای پختگی میپردازد. مولانا میفرماید: «ای خواجه! از هر خیالی پر باد میشوی،» «و از هیچ، ترش میشوی و شاد میشوی.» «دیدم که در آتشی، و تو را رها کردم،» «تا پخته و زیرک و استاد شوی!» این رباعی، بیانگر این است که انسان باید از خیالات واهی رها شود و سختیها را تحمل کند، و نشاندهندهی این که بلاها، برای پختگی و رشد انسان ضروری هستند.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی