ای چون علم بلند در صحرائی
وی چون شکر شگرف در حلوائی
زان میترسم که بدرگ و بدرائی
در مغز تو افکند دگر سودائی
این رباعی به توصیف معشوق و نگرانی از وسوسهی شیطان میپردازد. مولانا میفرماید: «ای چون علم بلند در صحرا (آشکار)،» «و ای چون شکر شگفتانگیز در شیرینی!» «از آن میترسم که (شیطان) بدراه و بدآیین،» «سودای دیگری در مغز تو اندازد!» این رباعی، بیانگر آشکار بودن معشوق در عالم و شیرینی او، و نشاندهندهی نگرانی از فریب شیطان و انحراف از راه حق.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی