رباعی شماره 1690 از دیوان شمس مولانا

ای باد سحر تو از سر نیکوئی

شاید که حکایتم به آن مه گوئی

نی نی غلطم گرت بدوره بودی

پس گرد جهان دگر کرا میجوئی

تفسیر رباعی 1690 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به شک و تردید عاشق درباره‌ی توانایی باد صبا در رساندن پیغام می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «ای باد سحر! تو از سر نیکویی،» «شاید که حکایتم را به آن ماه (معشوق) بگویی.» «نه نه، اشتباه می‌کنم! اگر او به دوره‌ی تو بود (تحت فرمان تو بود)،» «پس گرد جهان، دیگر چه کسی را می‌جوئی؟» این رباعی، بیانگر این است که معشوق چنان قدرتمند است که حتی باد صبا نیز نمی‌تواند او را تحت فرمان خود درآورد، و نشان‌دهنده‌ی بی‌کرانگی و عظمت معشوق.