رباعی شماره 1689 از دیوان شمس مولانا

ای باد سحر به کوی آن سلسله موی

احوال دلم بگوی اگر یابی روی

ور زانکه ترا ز دل نباشد دلجوی

زنهار مرا ندیده‌ای هیچ مگوی

تفسیر رباعی 1689 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به درخواست عاشق از باد صبا برای رساندن پیغام به معشوق می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «ای باد سحر! به کوی آن یار زلف‌آشوب،» «احوال دلم را بگو اگر روی (فرصتی) یافتی.» «وگرنه اگر از دل تو، دلداری نباشد (اگر او به تو توجه نکرد)،» «مبادا بگویی که مرا ندیده‌ای! (راز مرا فاش نکن).» این رباعی، بیانگر بی‌قراری و درد دل عاشق که از باد صبا یاری می‌طلبد، و نشان‌دهنده‌ی احتیاط و نگرانی او از فاش شدن رازش.