ای آنکه مرا دهر زبان میدانی
ور زانکه ببندند دهان میدانی
ور جان و دلم نهان شود زیر زمین
شاد است روانم که روان میدانی
این رباعی به علم مطلق الهی و آرامش عاشق از این آگاهی میپردازد. مولانا میفرماید: «ای آنکه زمانه را (یا سخنان زمانه را) زبان میدانی،» «و اگر دهانها را ببندند (سکوت کنند)، (باز هم) میدانی.» «و اگر جان و دل من در زیر زمین پنهان شود،» «روانم شاد است که (تو) روان را میدانی!» این رباعی، بیانگر این است که خداوند به همه چیز آگاه است، حتی به آنچه پنهان است، و نشاندهندهی آرامش خاطر عاشق از این علم مطلق الهی.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی