رباعی شماره 1679 از دیوان شمس مولانا

ای آنکه ز حال بندگان میدانی

چشمی و چراغ در شب ظلمانی

باز دل ما را که تو میپرانی

آخر تو ندانی که تواش میخوانی

تفسیر رباعی 1679 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به آگاهی خداوند از احوال بندگان و دعوت او به سوی خویش می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «ای آنکه از حال بندگان می‌دانی،» «(چون) چشمی و چراغ در شب ظلمانی (هستی).» «باز دل ما را که تو می‌پرانی،» «آخر تو نمی‌دانی که تو آن را می‌خوانی؟» این رباعی، بیانگر این است که خداوند از تمام احوال بندگان آگاه است و خود اوست که دل‌ها را به سوی خود می‌خواند، و نشان‌دهنده‌ی این که گاه انسان از این ندای درونی غافل است.