رباعی شماره 1660 از دیوان شمس مولانا

از گل قفس هدهد جانها تو کنی

از خاک سیه شکرفشانها تو کنی

آن را که تو سرمه‌اش کشیدی او داند

کاینها ز تو آید و چنانها تو کنی

تفسیر رباعی 1660 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به قدرت آفرینش و تأثیر خداوند بر عالم می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «از گل، قفس هدهد جان‌ها را تو می‌سازی،» «از خاک سیاه، شکرپاشی‌ها را تو می‌کنی.» «آن کس را که تو سرمه‌اش کشیدی (بینا کردی)، او می‌داند،» «که این‌ها از تو می‌آید و آن (قدرت‌های بزرگ‌تر) را تو می‌کنی!» این رباعی، بیانگر قدرت خداوند در آفرینش از هیچ و تبدیل هر چیز به چیز دیگر، و نشان‌دهنده‌ی این که تنها بینایان حقیقی، این قدرت را درک می‌کنند.