من میگویم که گشت بیگاه ایماه
میگوید ماه ناگهانی بیگاه
ماهی که ز خورشید اگر برگردد
در حال شود همچو شب تیره سیاه
این رباعی به اهمیت حضور معشوق و تأثیر او بر عاشق میپردازد. مولانا میفرماید: «من میگویم که دیر شد، ای ماه!» «ماه ناگهان میگوید: “دیر شد!”» «ماهی که اگر از خورشید برگردد،» «در حال میشود چون شب تیره و سیاه!» این رباعی، بیانگر این است که عاشق، زمان را با حضور معشوق میسنجد، و نشاندهندهی وابستگی کامل عاشق به معشوق که بدون او، همه چیز تاریک و بیمعنی است.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی