رباعی شماره 1592 از دیوان شمس مولانا

ای دوست مرا دمدمه بسیار مده

کاین دمدمه می‌خورد ز من هر که و مه

جان و سر تو که دم کنم پیش تو زه

کز دمدمهٔ گرم کنم آب کرده

تفسیر رباعی 1592 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به درخواست عاشق از معشوق برای عدم فریب و صداقت می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «ای دوست! مرا فریب (دمدمه) بسیار مده،» «که این فریب، هر کس و ماه را از من می‌گیرد.» «به جان و سر تو سوگند که پیش تو خاموش می‌مانم،» «که از فریب گرم، خود را آب کرده‌ام (نابود کرده‌ام).» این رباعی، بیانگر این است که عاشق، خواهان صداقت معشوق است و از فریبکاری خسته شده، و نشان‌دهنده‌ی تأثیر مخرب فریب بر وجود عاشق.