ای خواب مرا بسته و مدفون کرده
شب را و مرا بیخود و مجنون کرده
جان را به فسون گرم از تن برده
دل را بسته ز خانه بیرون کرده
این رباعی به تأثیر مخرب و در عین حال عاشقانه معشوق بر عاشق میپردازد. مولانا میفرماید: «ای (معشوق) که خواب مرا بستهای و مدفون کردهای،» «شب را و مرا بیخود و مجنون کردهای.» «جان را با افسون گرم از تن بردهای،» «دل را بستهای و از خانه بیرون کردهای!» این رباعی، بیانگر تسلط کامل معشوق بر عاشق است که حتی خواب و عقل او را نیز از بین میبرد و نشاندهندهی شدت عشق که عاشق را از خود بیخود میکند.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی