رباعی شماره 1577 از دیوان شمس مولانا

آن دم که رسی به گوهر ناسفته

سرها به هم آورده و سرها گفته

کهدان جهان ز باد شد آشفته

برتو بجوی که مست باشی خفته

تفسیر رباعی 1577 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به لزوم رهایی از تعلقات دنیوی و رسیدن به گوهر حقیقت می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «آن لحظه که به گوهر ناسفته (حقیقت پنهان) رسی،» «سرها به هم آورده و رازها گفته می‌شود.» «کاهدان جهان (دنیا) از باد (حوادث) آشفته شد،» «بر تو بجویی که مست و خوابیده باشی (بی‌خبر از دنیا).» این رباعی، بیانگر این است که رسیدن به حقیقت، نیازمند رهایی از دغدغه‌های دنیوی است، و نشان‌دهنده‌ی آرامش و بی‌خبری عاشق از آشفتگی‌های دنیا.