مردی یارا که بوی فقر آید از او
دانند فقیران که چها زاید از او
ولله که سماء و هرچه در کل سما است
یا بند نصیب هرچه میباید از او
این رباعی به مقام عارف فقیر و بهرهمندی هستی از او میپردازد. مولانا میفرماید: «مردی، ای یار! که بوی فقر از او میآید،» «فقیران میدانند که چه چیزها از او متولد میشود.» «به خدا که آسمان و هرچه در تمام آسمان است،» «یا بندهی قسمت هر چیزی است که از او میآید!» این رباعی، بیانگر مقام والای عارف فقیر که منبع برکات و خیرات است، و نشاندهندهی این که حتی آسمان نیز از وجود او بهرهمند میشود.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی