من بینم آنرا که نمیبینم من
وز قند لبش نبات میچینم من
هر چند چو سین میان یاسینم من
یاسین نهلد دمی که بنشینم من
این رباعی به تجلی معشوق در باطن و بیقراری عاشق میپردازد. مولانا میفرماید: «من آن را میبینم که (با چشم ظاهر) نمیبینم،» «و از قند لبش (کلامش)، شکر میچینم.» «هر چند چون “سین” میان “یاسین” هستم (یعنی در قلب معشوق جای دارم)،» «”یاسین” یک لحظه نیز نمیگذارد که بنشینم!» این رباعی، بیانگر دیدن معشوق با چشم دل و درک کلام شیرین او، و نشاندهندهی بیقراری دائمی عاشق حتی در اوج وصال.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی