گر تیغ اجل مرا کند بیسر و جان
در حسن برآیم ز زمین صد چندان
از خاک چو جمله دانهها میروید
هم دانهٔ آدمی بروید میدان
این رباعی به تجلی زیبایی عاشق پس از فنا و مرگ میپردازد. مولانا میفرماید: «اگر تیغ مرگ مرا بیسر و جان کند (بکشد)،» «صد برابر زیباتر از زمین برخواهم آمد.» «چون از خاک، همهی دانهها میرویند،» «دانه (وجود) آدمی نیز خواهد رویید، بدان!» این رباعی، بیانگر امید به بقای روح و تجلی زیباتر پس از مرگ است و اشاره به رستاخیز و بقای حقایق، مانند روییدن دانهها از خاک.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی