طبع تو چو سنگست و دلت چون آهن
وز آهن و سنگ جسته آتش سوی من
سنگت چو در آتش است ای ماه ختن
خرمن باشم که دل نهم بر خرمن
این رباعی به سوزش عاشق از جور معشوق و تمنای او برای نزدیکی میپردازد. مولانا میفرماید: «طبع تو چون سنگ است و دلت چون آهن،» «و از آهن و سنگ (تو)، آتش به سوی من جهیده است.» «سنگت چون در آتش است، ای ماه ختن (معشوق زیبا)،» «(من) خرمن (آماده سوختن) باشم که دل بر خرمن نهم.» این رباعی، بیانگر تأثیر سوزانندهی بیمهری معشوق بر عاشق و تسلیم عاشق به این سوزش، گویی او آمادهی سوختن در آتش عشق است.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی