چون جوشش خنب عشق دیدم ز تو من
چون می به قوام خود رسیدم ز تو من
نی نی غلطم که تو می و من آبم
آمیختهایم و ناپدیدم ز تو من
این رباعی به یگانگی عاشق و معشوق و فنای عاشق در معشوق میپردازد. مولانا میفرماید: «چون جوشش خمرهی عشق را از تو دیدم،» «چون می به قوام (کمال) خود رسیدم، از تو من.» «نه نه، اشتباه میکنم که تو می و من آبم،» «آمیختهایم و من از تو ناپدیدم!» این رباعی، بیانگر فنای کامل عاشق در معشوق و یگانگی آنها، و نشاندهندهی این که در این عشق، وجود عاشق در معشوق حل میشود.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی