با دل گفتم اگر بود جای سخن
با دوست غمم بگو در اثنای سخن
دل گفت به گاه وصل با یار مرا
نبود ز نظاره هیچ پروای سخن
این رباعی به اولویت وصال بر سخن گفتن در عشق میپردازد. مولانا میفرماید: «با دل گفتم اگر جای سخن (گفتن) بود،» «با دوست غمم را در خلال سخن بگو.» «دل گفت: “در زمان وصال با یار،» «مرا از دیدن (یار)، هیچ پروای سخن (گفتن) نبود!”» این رباعی، بیانگر این که در حضور معشوق، دیدن مهمتر از سخن گفتن است، و نشاندهندهی غرق شدن عاشق در زیبایی معشوق.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی