رباعی شماره 1400 از دیوان شمس مولانا

ای عادت عشق عین ایمان خوردن

نی غصهٔ نان و غصهٔ جان خوردن

آن مائده چون زر و زو شب بیرونست

روزه چه بود صلای پنهان خوردن

تفسیر رباعی 1400 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به عشق حقیقی و بی‌نیازی از نان و جان می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «ای عادت عشق، عین (ذات) ایمان خوردن (جذب ایمان) است،» «نه غصه‌ی نان و غصه‌ی جان خوردن.» «آن مائده (غذای معنوی) چون زر (گرانبها) است و از آن، شب نیز بیرون است،» «روزه چه بود (جز) دعوت به پنهان خوردن!» این رباعی، بیانگر ماهیت عشق حقیقی که تغذیه روحی است و از هر چیز مادی برتر است، و نشان‌دهنده‌ی این که عشق، از هر قید و رسمی آزاد است.