ای دوست قبولم کن و جانم بستان
مستم کن و از هر دو جهانم بستان
با هرچه دلم قرار گیرد بیتو
آتش به من اندر زن و آنم بستان
این رباعی به تمنای عاشق برای فنا در معشوق و رهایی از تمام تعلقات میپردازد. مولانا میفرماید: «ای دوست! قبولم کن و جانم را بستان،» «مستم کن و از هر دو جهانم بستان (مرا از هر دو جهان رها کن).» «با هرچه دلم بیتو آرام گیرد،» «آتش در من زن و آن را (آن آرامش را) از من بستان!» این رباعی، بیانگر اوج تمنای عاشق برای فنا در معشوق، و نشاندهندهی بیمیلی او به هر چیز دیگری جز عشق، حتی آرامش.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی