رباعی شماره 1387 از دیوان شمس مولانا

ای داد که هست جمله بیدار از من

ای من که هزار آه و فریاد از من

چو ذلک ما قدمت ایدیکم گفت

ناشاد شبی که اصل غم زاد از من

تفسیر رباعی 1387 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به شکایت از نفس و عواقب اعمال خود می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «ای داد که همه از من بیدارند (آگاهند به خطاهای من)،» «ای من که هزار آه و فریاد از من (نفس)!» «چون (خداوند) گفت: “ذلک ما قدمت ایدیکم” (این نتیجه‌ی اعمال خودتان است)،» «ناشاد باد شبی که اصل غم از من (نفس) زاده شد!» این رباعی، بیانگر پشیمانی و خودسرزنش‌گری از اعمال نفسانی، و نشان‌دهنده‌ی آگاهی از مسئولیت فردی در برابر غم‌ها.