آنکو طمع وفا برد بر شکران
بر خویش بزد عیب و نزد بر شکران
ور شکران نهاد انگشت به عیب
در هجر بسی دست گزد بر شکران
این رباعی به امیدواری به وفا و پشیمانی از عدم آن میپردازد. مولانا میفرماید: «آن کس که طمع وفا (از یاران) برد، بر شکر (آنها) طعنه زد،» «بر خویش عیب زد و بر شکر (یاران) نزد.» «و اگر یاران انگشت به عیب (او) نهادند،» «در هجران، بسیار دست بر (آن) شکران (یاران) میگزید (پشیمان میشد).» این رباعی، بیانگر این که نباید از یاران طمع وفا داشت و باید قدردان بود، و نشاندهندهی پشیمانی از ناسپاسی در زمان هجران.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی