آشفته همی روی بکوئی ای جان
میجوئی از آن گمشده خویش نشان
من دوش بدیدم کمرت را ز میان
هان تا نبری گمان بد بر دگران
این رباعی به جستجوی معشوق در درون و نه در بیرون میپردازد. مولانا میفرماید: «پریشان به کوی میروی، ای جان!» «نشانی از آن گمشدهی خودت میجویی.» «من دیشب کمرت را از میانت دیدم (وجودت را در خودت یافتم)،» «مبادا گمان بد به دیگران ببری!» این رباعی، بیانگر این که معشوق در درون انسان است و نباید او را در بیرون جست، و نشاندهندهی اهمیت خودشناسی برای یافتن حقیقت.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی