هم مستم و هم بادهٔ مستان توام
هم آفت جان زیر دستان توام
چون نیست شدم کنون ز هستان توام
گفتی که الست از الست آن توام
این رباعی به مستی عاشق و فنای او در معشوق و تجلی او در هستی میپردازد. مولانا میفرماید: «هم مستم و هم بادهی مستیکنان توام،» «هم آفت جان زیردستان توام.» «چون نیست شدم، اکنون از هستی توام،» «(آن هنگام که) گفتی: “الست؟” (آیا پروردگار شما نیستم؟) از الست (آن میثاق) از آن توام!» این رباعی، بیانگر فنای عاشق و تبدیل او به جزء از هستی معشوق، و نشاندهندهی پیوند ازلی او با معشوق از روز الست.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی