من مهر تو بر تارک افلاک نهم
دست ستمت بر دل غمناک نهم
هر جا که تو بر روی زمین پای نهی
پنهان بروم دیده بر آن خاک نهم
این رباعی به ارادت بیکران عاشق به معشوق و تمنای او برای بوسیدن خاک پای او میپردازد. مولانا میفرماید: «من مهر تو را بر فرق آسمانها نهم،» «دست ستمت را بر دل غمگین نهم.» «هر جا که تو بر روی زمین پا بگذاری،» «پنهان میروم و دیده بر آن خاک مینهم!» این رباعی، بیانگر اوج ارادت و تسلیم عاشق به معشوق، و نشاندهندهی تمنای او برای بوسیدن خاک پای معشوق در هر جا که قدم مینهد.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی