مائیم که تا مهر تو آموختهایم
چشم از همه خوبان جهان دوختهایم
هر شعله کز آتش زنهٔ عشق جهد
در ما گیرد از آنکه ما سوختهایم
این رباعی به فنای عاشق در عشق معشوق و آمادگی او برای سوختن میپردازد. مولانا میفرماید: «ماییم که تا مهر تو را آموختهایم،» «چشم از همهی خوبان جهان دوختهایم (بستهایم).» «هر شعله که از آتشزنهی عشق بجهد،» «در ما میگیرد، زیرا که ما سوختهایم (آمادهی سوختن هستیم).» این رباعی، بیانگر تمرکز کامل عاشق بر معشوق و بیاعتنایی او به دیگران، و نشاندهندهی آمادگی او برای سوختن در آتش عشق.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی