ما باده ز یار دلفروز آوردیم
ما آتش عشق سینهسوز آوردیم
تا دور ابد جهان نبیند در خواب
آن شبها را که ما به روز آوردیم
این رباعی به مستی عشق از معشوق و بیدار کردن جهان با آن میپردازد. مولانا میفرماید: «ما باده را از یار دلفروز (معشوق) آوردیم،» «ما آتش عشق سینهسوز را آوردیم.» «تا ابد جهان در خواب نبیند،» «آن شبها را که ما به روز آوردیم!» این رباعی، بیانگر منبع الهی عشق و تأثیر آن بر جهان، و نشاندهندهی قدرت عاشق در بیدار کردن جهان از غفلت با شعلهی عشق.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی