گر جنگ کند به جای چنگش گیرم
ور خوار کنم بنام و ننگش گیرم
دانی بر من تنگ چرا میگیرد
تا چون ببرم آید تنگش گیرم
این رباعی به پذیرش هر حالت از معشوق و انتظار وصال میپردازد. مولانا میفرماید: «اگر (معشوق) جنگ کند، به جای چنگ (آغوش) او را میگیرم،» «و اگر خوار کند، به نام و ننگش (با تمام وجود) او را میگیرم.» «میدانی چرا بر من تنگ میگیرد (دشواری ایجاد میکند)؟» «تا وقتی که به تنگ آیم، او را بگیرم!» این رباعی، بیانگر تسلیم عاشق به تمام حالات معشوق، و نشاندهندهی حکمت معشوق در تنگ گرفتن برای تحریک وصال.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی