رباعی شماره 1236 از دیوان شمس مولانا

زاهد بودی ترانه گویت کردم

خاموش بدی فسانه گویت کردم

اندر عالم نه نام بودت نه نشان

ننشاندمت و نشانه گویت کردم

تفسیر رباعی 1236 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به تغییر عاشق از سوی معشوق و شناساندن او به عالم می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «(تو) زاهد بودی، تو را ترانه‌گو کردم،» «خاموش بودی، تو را داستان‌سرا کردم.» «در عالم، نه نامی داشتی و نه نشانی،» «(من) تو را نشاندم و نشانه‌گویت کردم (مشهورت کردم).» این رباعی، بیانگر تأثیر متحول‌کننده‌ی معشوق بر عاشق که او را از حالت بی‌نام و نشان به شاعری و داستان‌سرایی می‌رساند، و نشان‌دهنده‌ی این که عاشق، وجود خود را از معشوق می‌یابد.