دل داد مرا که دلستان را بزدم
آن را که نواختم همان را بزدم
جانی که بدو زندهام و خندانم
دیوانه شدم چنانکه جان را بزدم
این رباعی به فنای عاشق در عشق و رهایی از تمام تعلقات میپردازد. مولانا میفرماید: «دل مرا داد که دلستان (معشوق) را بزدم (به او دست یافتم)،» «آن را که نوازش کردم، همان را زدم (فنا کردم).» «جانی را که با آن زنده و خندانم،» «چنان دیوانه شدم که جان را نیز زدم (فانی کردم).» این رباعی، بیانگر اوج مستی عاشق در عشق که او را از تمام تعلقات حتی جان خود رها میکند، و نشاندهندهی فنای کامل او.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی