رباعی شماره 1202 از دیوان شمس مولانا

خواهم که به عشق تو ز جان برخیزم

وز بهر تو از هر دو جهان برخیزم

خورشید تو خواهم که بیاران برسد

چون ابر ز پیش تو از آن برخیزم

تفسیر رباعی 1202 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به فداکاری عاشق و تمنای او برای رسیدن نور معشوق به دیگران می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «می‌خواهم که به عشق تو از جان برخیزم (جان را فدا کنم)،» «و به خاطر تو از هر دو جهان برخیزم (از دنیا و آخرت بگذرم).» «می‌خواهم که خورشید تو (لطف تو) به یاران برسد،» «از این رو مانند ابر از پیش تو (سایه) برخیزم.» این رباعی، بیانگر فداکاری کامل عاشق در راه معشوق و گذشتن از همه چیز، و نشان‌دهنده‌ی تمایل او برای رسیدن فیض معشوق به دیگران حتی با فداکاری خود.