تا ترک دل خویش نگیری ندهم
وانچت گفتم تا نپذیری ندهم
حیلت بگذار و خویشتن مرده مساز
جان و سر تو که تا نمیری ندهم
این رباعی به لزوم فنای عاشق برای رسیدن به وصال میپردازد. مولانا میفرماید: «تا دل خود را رها نکنی، (وصال را) به تو نمیدهم،» «و آنچه به تو گفتم، تا نپذیری، نمیدهم.» «حیلت (حیلهگری) را کنار بگذار و خودت را مرده مکن (ریا نکن)،» «جان و سر تو! که تا نمیری، (آن را) نمیدهم!» این رباعی، بیانگر این که رسیدن به وصال، نیازمند فنای کامل عاشق است، و نشاندهندهی لزوم رهایی از خودخواهی و ریاکاری.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی