بالای سر ار دست زند دو دستم
ای دلبر من عیب مکن سرمستم
از چنبرهٔ زمانه بیرون جستم
وز نیک و بد و سود و زیان وارستم
این رباعی به مستی عاشق و رهایی او از قید زمان و نیکی و بدی میپردازد. مولانا میفرماید: «اگر بالای سرم دو دستم را بزند،» «ای دلبر من! عیب مکن، من مستم!» «از دایرهی زمانه بیرون جهیدم،» «و از نیک و بد و سود و زیان رها شدم.» این رباعی، بیانگر رهایی عاشق از قید و بندهای دنیوی و زمان، و نشاندهندهی فنای او در عشق که او را فراتر از نیک و بد و سود و زیان میبرد.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی